زاهدی مهمان پادشاهی بود.چون بنشستند"کم تر از آ ن

     خورد که ارادت او بودو چون به نماز برخاستند"بیشتر ازآن

      کردکه عادت او "تاظن صلاح درحق او زیادت کنند.

   "  ترسم نرسی به کعبه ای اعرابی

                    کاین ره که تو می روی به ترکستان است"

چون به مقام خویش باز آمد"سفره خواست تاتناولی کند.

پسری داشت صاحب فراست"گفت:"ای پدر,باری به دعوت

سلطان در طعام نخوردی؟"گفت:"در نظر ایشان چیزی نخوردم

که به کار آید"گفت:"نماز راهم قضا کن که چیزی نکردی که

به کارآید"                               گلستان سعدی

 

/ 3 نظر / 8 بازدید
حسین

زیبا بود . با اجازتون تو وبم کپی کردم [گل][گل][گل]

جعفری

سعدی که حرف ندارهههههههههههه

ذکریا

یاد اون شعر سعدی افتادم: کلید در دوزخ است آن نماز که در پیش مردم گذاری دراز[گل]