زاغی از آنجا که فراغی گزید

                                   رخت خود از باغ به "راغی" کشید

دید یکی عرصه به دامان کوه

                                 عرضه ده مخزن پنهان کوه

نادره کبکی به جمال تمام

                                   شاهد آن روضه فیروزه فام

    تیز رو تیز دو تیزگام

                            خوش روش و خوش پرش وخوش خرام

هم حرکاتش متناسب به هم

                                 هم خطواتش متقارب به هم

زاغ چو دید آن ره ورفتار را

                             وآن روش و جنبش و هموار را

   بادلی ازدورگرفتار او

                             رفت به شاگردی رفتار او

   باز کشید از روش خویش پای

                                    در پی او کرد به تقلید جای

   بر قدم او قدمی می کشید

                                  وز قلم او رقمی می کشید

در پی اش القصه در آن مرغزار

                                    رفت بر این قاعده روزی سه چار

  عاقبت از خامی خود سوخته

                                   رهروی کبک نیاموخته

   کرد فرامش ره ورفتار خویش

                                  ماند غرامت زده از کار خویشمتفکر

                   راغی=صحرا"بیابان

 

 

 

/ 2 نظر / 7 بازدید
حسین

عالم بر وضع يكدگر دارد زيست زين ده تحقيق هر يك از هم مخفي‌ست رسم تقليد تا نگردد معدوم روشن نشود كه آن چه دارد اين كيست یادش به خیر فک کنم این شعر تو کتاب چهارم یا پنجم ابتدایی بود . [گل][گل]